2009, "Brede blik op Drenthe". Leeuwarder Courant 4 december 2009. Expositie Drents Schildersgenootschap in Galerie Lauswolt, Olterterp

Het aardige van het Drents Schildersgenootschap is dat het ook kunstenaars uit andere disciplines toelaat.Een gastvrij gezelschap dat als voorwaarde stelt dat de leden op een of andere wijze verbonden zijn met de provincie.Ik noem enkele kunstwerken zoals de impressionistische, warme landschappen van Arend Kuiper en de magisch-realistische breedborstkalkoen van Kees Thijn. Maar er is veel meer te zien.

2009, Memorad jaargang 14, nummer 3, pag.8-11. L.M.Kingma: Kees Thijn " 27.400 hits en toch een eenling?"

Citaten: Een breed scala van stillevens, symboliek, vazen, fruit en portretten, veel werk met een bijna fotografische afbeelding van het onderwerp. Detaillist in de echte zin van het woord. Je kunt je Kees niet voorstellen in de wereld van Karel Appel met het beroemde citaat: "ik rotzooi maar wat an". Dat is Kees niet, alles is tot in de puntjes zoals het zijn moet. Dat geldt ook voor de gedichten van zijn hand.
Meestal volstaat Kees met een beperkte schets als begin, een indeling van vlakken.De uiteindelijke compositie ontstaat gaandeweg.

2009, " De wonderlijke natuur als belangrijkste inspiratiebron". SPMS: Pensioeninzicht oktober 2009

Met de natuur als inspiratiebron heeft Kees Thijn zich ontwikkeld tot een veelzijdig kunstschilder. Zijn belangstelling voor het afbeelden van mensen en hun doen en laten resulteerde in zijn vroege jeugd al in interesse voor de fotografie. De vooroorlogse magisch-realisten Hynckes en Willink spraken hem bijzonder aan. Hij heeft zich door de jaren heen weinig aangetrokken van trends in de kunst en is steeds zijn eigen weg gegaan.Symboliek geeft een meerwaarde aan zijn kunstwerken.De belangrijke lichaamsvloeistoffen bloed en melk inspireren hem regelmatig tot het maken van absurde composities die enerzijds vervreemding oproepen, anderzijds de impact van die vervreemding versterken.
Hoe nauwgezet Thijn zich ook wijdt aan het schilderen van herkenbare voorwerpen, hij is zeker geen realist. Zijn analytische werkwijze, precisiewerk en fascinatie voor 'gewonde'voorwerpen wijzen daarop. "Als schilder legt hij de wereld der dingen bijna letterlijk op de ontleedtafel. De verbijzondering van de werkelijkheid schuilt in de ongebruikelijke toevoegingen die de logica van het beeld onderuit halen. Smeltend porselein, een stilleven van 'gewonde' theekannen en koffiekruiken, een schaakspelende haan laten zien dat hij graag een loopje neemt met de werkelijkheid.

2009, Kees Thijn : De viering van het leven. Nieuwsbrief Orde van de Prince ,jaargang 28, nr.3

Lid van Pulchri Studio sinds 2005. Het materiaal dat Kees Thijn gebruikt is olieverf op paneel. Schilderen is voor hem een belangrijk instrument in zijn leven geworden omdat hij op die wijze zijn innerlijke belevingen en emoties gestalte kan geven. Hij schildert fantasierijke, figuratieve schilderijen met een mix van invloeden uit symbolistische, surrealistische, classicistische en allegorische kunst. Tevens schildert hij portretten met symboliek en stillevens. De fijnheid en precisie van de schilderijen worden verhoogd door de rijkheid van kleur en schakeringen waarmee de kunstenaar een aantal van zijn passies tot uitdrukking brengt, zoals het leven, de natuur, het humanisme en de politiek.
Kees Thijn heeft een rijk, origineel en erg persoonlijk oeuvre op zijn naam staan. Het werk is bedoeld als een viering van het leven. De meer aandachtige beschouwer zal opmerken dat de kunstenaar mooi samengestelde complexe beelden laat zien, bestaande uit verborgen details en composities met een secondaire symboliek die altijd levendig blijft.

2002, Wim van der Beek, kunstredacteur

De hernieuwde belangstelling voor de figuratie zal fijnschilder Kees Thijn waarschijnlijk worst zijn. Hij heeft altijd gedaan wat hij vond dat hij moest doen. En dat deed hij op de enige manier die bij hem past: met oog voor (vaak vreemdsoortige) details. Hoe nauwgezet hij zich ook wijdt aan het schilderen van herkenbare voorwerpen, Kees Thijn is zeker geen realist. In zijn schilderijen plaatst de schilder herkenbare beeldelementen in een surrealistische of magisch realistische context. Een wormstekige appel wordt overeind gehouden door een kruk of opgelapt met behulp van een leren riempje en andere ogenschijnlijk nutteloze hulpmiddelen.

2000, Eric Bos, kunstrecensent Dagblad van het Noorden

Wat mij in Thijn's kunst frappeert is dat hij in staat is om als autodidact een weg te vinden en een stijl te ontwikkelen die nauw aansluit bij het Nederlandse Surrealisme uit de tijd van Hynckes, Willem van Leusden en Melle, dus zo ongeveer tussen 1940 en 1960.